नव्याने रुजताना .....

दरवर्षी मी  मे महिन्यात आंब्याच्या बाटा (कोय) वाळवते आणि पावसाळा सुरु होण्याआधी त्या बाटा रुजवते. (पूर्वीच्या पोस्टची लिंक).  यावर्षी देखील मी बाटा वाळवून, बाजूला प्लास्टिक पिशवी मध्ये काढून बाल्कनी मध्ये ठेवल्या. जून महिन्यात पनवेलला गेलो होतो, तेथून माती आणली. पण बाटा रुजत घालायला शक्य झालं नाही. दरवेळी काहीतरी वेगळच काम यायचं. आणि रविवार पटकन जायचा.

रोज इतर झाडांना पाणी घालताना ती पिशवी आठवण करून द्यायची माझ्या राहिलेल्या कामाची. आज करेन, उद्या करेन असं म्हणता एक, दोन नाही चांगले चार महिने उलटले आणि आज मुहूर्त मिळाला. आज ठरवलं आणि मातीची पिशवी, कुंडी आणि आंब्याच्या बाटांची पिशवी सगळं बाहेर एकत्र केलं.

आंब्याच्या बाटांची ती पिशवी जेंव्हा उघडली तेव्हा आश्चर्य वाटलं ...तीन बाटांना कोंब आले होते आणि पानं सुद्धा आली होती. माती आणि पाणी नसताना देखील बाटांना कोंब आलेला होता. कदाचित पावसाळ्यात हवेत दमटपणा असल्याने बाटांना पूरक वातावरण मिळालं असेल. क्षणभर वाईट वाटलं , यावर्षी उशीर झाला रुजवायला. पण नंतर ते कोंब बघून नवल वाटले.

त्या बाटांमध्ये सकारात्मता दिसली. परिस्थिती प्रतिकूल असताना देखील सकारात्मक आणि आशावादी असणे हेच जीवन आहे असं वाटलं. 

यावर्षी नऊ बाटा / आंब्याच्या कोयरी लावल्या. आणि बऱ्याच दिवसाचं अपूर्ण काम पूर्ण झाल्याचं समाधान मिळालं.

बाटा मातीत रुजवण्या आधी घेतलेले फोटोस शेयर येथे शेयर करत आहे -

ता.क - आज त्या रोपाचा काढलेला फोटो (२ दिवसात झालेली वाढ )-

अंगठी, पैज आणि इच्छाशक्ती ......

पोस्ट चे शीर्षक वाचून वेगळे/ विचित्र वाटले असेल ना ?  अंगठी, पैज आणि इच्छाशक्ती या तीन गोष्टींचा काय संबंध ? तर या गोष्टींचा संबंध या पोस्ट पुरता आहे.. आणि ही पोस्ट ला लिहिताना मला माझा पुढील मार्ग सापडला ... 

रविवारी  दुपारी जेवण उरकल्यावर मी माझ्या आई बाबा आणि परिवारासोबत गप्पा / चर्चा करायला बसले होते. अचानक बोलता बोलता माझं लक्ष माझ्या बाबांच्या हाताकडे गेलं. त्यांच्या बोटातली अंगठी वाकली होती. आणि बोटाला घट्टपणे बसली होती...

साहजिकच मी त्यांना प्रश्न विचारला .." बाबा ही अंगठी काढता येते का? " .

त्यांनी पुढे काही सांगायच्या आत , मी त्यांना म्हंटल " खरच काढता येते ? "

थोडसं थांबून ते म्हणाले "का ? असं का वाटतंय तुला ? "

मी त्यांना सांगितलं कि मला वाटतंय की ती घट्ट बसलीये आणि सहजपणे  नाही काढता येणार. 

मग ते मला म्हणाले "ठीक आहे, कर प्रयत्न , बघ निघते का "

हे तर सरळ आव्हान होतं. आता सगळे माझ्या आणि बाबांकडे बघत होते. दरम्यान बाबा गमतीत मला म्हणाले " पैज जिंकलीस तर दहा रुपये बक्षीस आणि हरलीस तर  दहा रुपये द्यायचे " आणि आता मी काय करणार या कडे सर्वांचं लक्ष होतं.

मी आव्हान स्वीकारलं. मी सांगितलं " ठीक आहे... मी नक्की काढून दाखवेन " आणि मी प्रयत्न सुरु केला. पण काही केल्या अंगठी निघेना... निघणं तर दूर पण साधी हलत पण नव्हती. एक...दोन नाही पूर्ण पाच मिनिटे मी प्रयत्न चालू ठेवला.... थोडी निघत होती असं वाटलं तर मी तिला परत बोटात घातली.... आणि मला एका क्षणासाठी वाटलं हे काय निरर्थक आहे.... ही अंगठी तर निघणारच नाही.. मी बाबांकडे बघितलं... ते शांतपणे बघत होते मी काय करतेय ते... सगळेच शांत होऊन बघत होते. त्या क्षणी मला असं वाटलं कि सांगावं कि हि अंगठी माझ्याने निघणार नाही. आणि जवळपास मी बोलणारच होती की मी हरले....पण मग मनाशी निर्धार केला कि आता काही झालं तरी मी हरले हे सांगायच्या आत एकदा पूर्ण प्रयत्न करायचा.. आणि मी पुन्हा माझे प्रयत्न चालू केले.

हळू हळू बोटातल्या बोटात माझ्या हाताने अंगटीला गोल गोल फिरवायला आणि वरच्या दिशेने फिरवायला चालू केलं. मला कळेना कि अंगठी वर येते पण आहे कि जागच्या जागी फिरतेय... पण तरी प्रयत्न चालू ठेवला... हळूहळू अंगठी वर येत होती अंगठी हाताच्या पेरा पर्यंत वर काढण्यात मला यश आला होतं. मग पुन्हा हळू हळू गोल फिरवायला चालू केलं.... आणि पाचव्या मिनिटांत अंगठी बोटा बाहेर...... किती आनंद झाला मला.. की मी ठरवलं ते पूर्ण केलं.

मी बाबांकडे बघितलं .... ते मला म्हणाले "शाब्बास ! तुझ्या इच्छाशक्तीने काढून दाखवलीस तू , मला माहित होतं कि ही अंगठी वाकली असेल तरी काढता येते,.. यातला गमतीच भाग सोडलास तरी .... अंगठीचे हे उदाहरण नेहमी लक्षात ठेव.... तू पाच मिनिटे सगळे विचार बाजूला ठेऊन तुझा पूर्ण लक्ष अंगठी काढण्यावर केंद्रित केलंस आणि तू सफल झालीस ..... आपण आयुष्यात देखील असंच आपल्याला हव्या असलेल्या गोष्टींकडे लक्ष घातलं तर नक्की सफल होऊ... जेंव्हा आपल्याला वाटत कि एखादी गोष्ट अडकली आहे आणि ती होणार कि नाही याची आपल्याला शाश्वती नसते , तेंव्हा आपण आपल्या पूर्ण इच्छाशक्तीने आणि पूर्ण जोमाने प्रयत्न केले तर आपल्याला असं दिसते कि ती एकेकाळी असाध्य वाटणारी गोष्ट साध्य झालेली आहे.. आणि अशा वेळी जो आनंद होतो तो खरा आनंद असतो... तुझ्या सर्व इच्छा आणि अडकलेली कामे पूर्ण करण्याचा हाच मार्ग आहे..  इच्छाशक्ती आणि भरपूर प्रयत्न  !! आणि बघ यश मिळेलच :) " 

मला बरेच वेळा आश्चर्य वाटते ..कसे काय आई बाबांना मला नक्की काय हवंय ते कळते...बाबांनी अचूकपणे मला हवा असलेला सल्ला दिला आणि ते देखील अगदी साध्या सरळ उदाहरणाने.

वडाले तलाव - पनवेल

पनवेल एस.टी स्थानकापासून १० मिनिटे अंतरावर वडाले तलाव आहे. जेंव्हा आम्ही पहिल्यांदा नवीन पनवेल वरून old पनवेलला bridge ओलांडून आलो तेंव्हा हे तलाव दिसले होते. तेंव्हाच ठरवलं होतं एकदा इथे परत यायचं.  नवीन पनवेलचा bridge ओलांडल्यावर सरळ जो रस्ता जातो तो थेट वडाले तलावाच्या दिशेने जातो. 

तलावाच्या भोवताली बसण्यासाठी बाकांची सुविधा आहे. कदाचित पावसाळ्यात तलाव पाण्याच्या पातळीमुळे अधिक चांगले दिसत असावे. तलावाच्या काठावर महादेव मंदिर आहे. तलाव स्वच्छ नसले तरी अगदी खराब देखील नाही. या तलावात छोट्या प्रमाणावर मासेमारी होते. वेगळ्या जातीचे पक्षी बघायला मिळाले. सोबत काही फोटो शेयर करीत आहे.

गणेश चतुर्थी ................

ढोल ताश्यांसाहित बाप्पाचे आगमन आज संध्याकाळ पासून ह्यायला सुरुवात झाली आहे. घरातील गणपती यायला देखील सुरुवात झाली आहे. झांज वाजवीत, "गणपती बाप्पा मोरया,मंगलमुर्ती मोरया" चा गजर करत बाप्पाचे आगमन होत आहे. खूप प्रसन्न वातावरण आहे. काही गणपतींचे आगमन कारमधून, काहींचे रिक्षामधून  काहींचे टेम्पोमधून तर काहींचे हातात धरून मिरवणूक काढत ........ पण सर्वांचा भक्तीभाव एकच.

(Image Source : my Photography Blog)

शक्ती v/s विचार ........

दरवर्षी साधारण पावसाळा सुरु झाला कि शहरात माहुती हत्तींना घेऊन येतात.कधी एक माहुती आणि हत्ती असतो, तर कधी दोन माहुती आणि दोन हत्ती असतात.

(Image Source : My own Photography Blog)

 मी हल्ली रोज एक हत्ती बघतेय अगदी स्टेशनच्या गजबजलेल्या रोड वर. पावसाळ्यात ओले  झालेले खड्डेयुक्त रस्ते, प्रचंड गर्दी, बस,रिक्षा आणि गाड्यांचे traffic आणि त्यात निर्विकारपणे वाट काढत जाणारा हत्ती , माहुती ज्या दिशेने सांगेल त्या दिशेने. लोकं पैसे देतात कोणी नाणी तर कोणी नोटा, हत्ती सोंड वर करून ते त्याच्यावर विराजमान झालेल्या माहुतीला पोहचवतो. कोणी हत्तीला केळ देतो तर कोणी ऊस.एखादा चांगला दुकानदार किंवा माणूस बादलीभर पाणी देखील देतो. माहुती अंकुश देतो परत परत रस्ता मार्गक्रमण करण्यासाठी.

स्तुती .....

प्रत्येक माणसात एक लहान मूल असत जे कोणीतरी त्याच्या बद्दल काही चांगल बोलल, स्तुती केली तर आनंदून जाते. हे माझ्या friend ने बोलता बोलता अचानक केलेलं statement. तसं बघायला गेलं तर अगदी योग्य आहे.केलेल्या चांगल्या कामाची योग्य प्रमाणात दाद तर द्यायलाच पाहिजे.त्यामुळे खरच खूप आनंदी ह्यायला होतं आणि नव्याने काम करण्यास उत्साह मिळतो.पण स्तुती योग्य वेळी आणि योग्य प्रमाणात असावी. मनापासून असावी. आता तर सरसकट मनात असो व नसो बोलण्यासाठी लोकं बोलतात अस वाटतं. पण त्यातही काही खास व्यक्ती ज्या मनापासून आपल्याला सांगतात ती गोष्ट आयुष्यभर पुरते. बऱ्याच वर्षानंतर कोणी आपल्या कामाची दाखल घेतली आणि बोलले तरी मन स्पर्शून जाते.