निरपेक्ष दान

एकदा कृष्ण आणि अर्जुन एका गावाच्या दिशेने चालत निघाले होते.
अर्जुन कृष्णाला सारखा खोचकपणे विचारत होता, कर्णालाच का सगळे सर्वश्रेष्ठ दाता म्हणून संबोधतात आणि मला का नाही?

लगेच कृष्णाने समोरच्या दोन टेकडयांचे रूपांतर सोन्याच्या टेकडयांमध्ये केले आणि अर्जुनाला म्हणाला......

हे सगळे सोने गावकरयांमध्ये वाटून टाक
अट एकच एकूण एक सोने तू दान केले पाहिजेस.

लगेच अर्जून जवळच्या गावात गेला आणि तिथे त्याने जाहीर केले की...

मी प्रत्येक गावकरयांला सोने दान करणार आहे आणि त्यासाठी प्रत्येकाने टेकडीपाशी यावे.
लोक अर्जूनाच्या मागे टेकडीच्या दिशेने चालू लागले.

पुढे अर्जुन छाती काढून चालत होता.

मागे गावकरी त्याचा जयजयकार करत होते.


दोन दिवस, दोन रात्री काम चालू होते.

अर्जून खोदत होता आणि सोने काढून लोकांना देत होता.

पण टेकडी थोडीदेखील संपली नव्हती.

लोक सोने घेऊन घरी जायचे आणि परत येऊन रांगेत उभे राहायचे.


आता अर्जून अगदी दमून गेला होता.

पण त्याचा अहंकार त्याला माघार घेऊ देत नव्हता.


शेवटी त्याने कृष्णाला सांगितले की बास....!

आता यापुढे मी काम करू शकत नाही.
मग कृष्णाने कर्णाला बोलावले आणि सांगितले की.......


या दोन सोन्याच्या टेकडया आहेत त्या तू लोकांना दान करून टाकायच्या......
लगेच कर्णाने पंचक्रोशीतील गावकरयांना बोलवले आणि सांगितले की.....

या दोन सोन्याच्या टेकडया तुमच्या आहेत.



एवढे सांगून कर्ण तिथून निघून गेला.

लोक सोने वाहून नेऊ लागले. अर्जून चकित होऊन पाहात बसला.

हा विचार आपल्या मनात का आला नाही.....

या प्रश्नाने तो अस्वस्थ झाला. कृष्ण मिश्कीलपणे हसला आणि म्हणाला.....


अनावधानाने का होईना तू सोन्याकडे आकर्षित झालास.....!


तू गर्वाने प्रत्येक.......
गावक-याला सोने वाटू लागलास.

जणू काही आपण उपकार करतो आहोत अशा थाटात तू दान करत होतास.....!


कर्णाच्या मनात असले काहीही नव्हते.

त्याने दान केले आणि तो निघूनही गेला.

आपले कुणी कौतुक करतंय.....
गुणगान गातंय......
हे पाहण्यासाठी देखील तो थांबला नाही.
व्यक्ती प्रकाशाच्या मार्गावर चालत असल्याचे हे लक्षण आहे.
देणगीच्या बदल्यात लोकांनी आपले कौतुक करावे.....
शुभेच्छा द्याव्यात..... धन्यवाद द्यावेत अशी अपेक्षा ठेवणे.....
म्हणजे ते काही निरपेक्ष दान नसते.
कुठल्याही परताव्याची अपेक्षा न ठेवता दान करावे.....
सोन्यात जेव्हा 'हिरा' जडवला जातो तेव्हा
 तो दागीना सोन्याचा नाही तर हि-याचा बोलला जातो,,
तसचं देह हा सुध्दा माणसाचां सोनं आहे,
आणि कर्म हा हिरा आहे,-
हि-यामुळे जसं सोन्याच मुल्य वाढतं,
तसचं चांगल्या कर्मामुळेच देहाचं मुल्य वाढतं.
(P.s - read this wonderful story on whats app, thought to share on blog )

शक्ती v/s विचार ........

दरवर्षी साधारण पावसाळा सुरु झाला कि शहरात माहुती हत्तींना घेऊन येतात.कधी एक माहुती आणि हत्ती असतो, तर कधी दोन माहुती आणि दोन हत्ती असतात.

(Image Source : My own Photography Blog)

 मी हल्ली रोज एक हत्ती बघतेय अगदी स्टेशनच्या गजबजलेल्या रोड वर. पावसाळ्यात ओले  झालेले खड्डेयुक्त रस्ते, प्रचंड गर्दी, बस,रिक्षा आणि गाड्यांचे traffic आणि त्यात निर्विकारपणे वाट काढत जाणारा हत्ती , माहुती ज्या दिशेने सांगेल त्या दिशेने. लोकं पैसे देतात कोणी नाणी तर कोणी नोटा, हत्ती सोंड वर करून ते त्याच्यावर विराजमान झालेल्या माहुतीला पोहचवतो. कोणी हत्तीला केळ देतो तर कोणी ऊस.एखादा चांगला दुकानदार किंवा माणूस बादलीभर पाणी देखील देतो. माहुती अंकुश देतो परत परत रस्ता मार्गक्रमण करण्यासाठी.

दि सिक्रेट मूव्ही आणि त्यातल्या संकल्पना ......

लेखिका रहोंडा ब्यर्ने ( Rhonda Byrne ) यांचं " the secret " हे पुस्तक मी निदान तीन वेळा वाचलंय. मी जून २०१२ मध्ये हे पुस्तक खरेदी केलं होत. त्या आधी मी या पुस्तकाची मराठी अनुवादित आवृत्ती वाचली होती. या वर्षी फेब्रुवारीत एका सेमिनार मध्ये त्यांच्या या पुस्तकावरील मूव्ही बद्दल ऐकल आणि नंतर मूव्ही पाहिली सुद्धा.

खूपच छान आहे त्यातल्या संकल्पना . या पुस्तकामध्ये / मूव्ही मध्ये positive thinking (सकारात्मक विचार ) करण्यावर खूप भर दिलाय. आणि खरोखर संपूर्ण जीवन बदलू शकत आपण ते आचरणात आणला तर. बरीच पुस्तके आहेत उपलब्ध जी positive thinking, जीवनशैली बद्दल माहिती देतात पण शेवटी वाचलेलं आचरणात आणलं तरच खरा फरक पडतो. तर या मूव्ही मधले काही मुद्दे मी सारांश स्वरुपात नोट करते आहे ते म्हणजे -

जीवनाचा बहार ..... झाडांनी शिकवलेल्या गोष्टी...

दरवर्षी मी मे किंवा जुन महिन्यात आंब्याचं रोप न चुकता लावतेच. यंदा मी ११ मे ला आंब्याचे  चार बाटे (कोय) चार वेगळ्या disposable प्लास्टिक ग्लासेस मध्ये लावले होते. प्लास्टिक मध्ये अशासाठी कि झाड मोठ झालं कि  ते प्लास्टिक फाडून स्वतंत्रपणे झाडाच मुळ न दुखावता झाडांना मोकळ्या जागेत लावता येईल.रोज नियमितपणे त्यांना पाणी घातलं. १२ जून म्हणजे चार दिवसापूर्वी त्या चारपैकी एका बाटे तून कोंब आला आणि झपाट्याने वाढू लागलाय.

सर्कॅस

मी एक गोष्ट वाचली होती जवळपास सात महिन्यांपूर्वी .... गोष्टीचं नाव सर्कॅस. बरेच दिवस (महिने) लक्षात राहिली म्हणून ठरवलं कि पोस्ट करेन ब्लॉग वर. तर त्या गोष्टीत असा होतं कि...एका गावात एकेदिवशी सर्कॅस येणार अशी जाहिरात लागते. सर्व लोकं खूप excited  होतात. व प्रत्येक जण जायची प्लाननिंग करायला लागतो. ठरल्या प्रमाणे गावात सर्कॅस येते. आदल्या दिवशी मोठा तंबू उभारला जातो.