अंगठी, पैज आणि इच्छाशक्ती ......

पोस्ट चे शीर्षक वाचून वेगळे/ विचित्र वाटले असेल ना ?  अंगठी, पैज आणि इच्छाशक्ती या तीन गोष्टींचा काय संबंध ? तर या गोष्टींचा संबंध या पोस्ट पुरता आहे.. आणि ही पोस्ट ला लिहिताना मला माझा पुढील मार्ग सापडला ... 

रविवारी  दुपारी जेवण उरकल्यावर मी माझ्या आई बाबा आणि परिवारासोबत गप्पा / चर्चा करायला बसले होते. अचानक बोलता बोलता माझं लक्ष माझ्या बाबांच्या हाताकडे गेलं. त्यांच्या बोटातली अंगठी वाकली होती. आणि बोटाला घट्टपणे बसली होती...

साहजिकच मी त्यांना प्रश्न विचारला .." बाबा ही अंगठी काढता येते का? " .

त्यांनी पुढे काही सांगायच्या आत , मी त्यांना म्हंटल " खरच काढता येते ? "

थोडसं थांबून ते म्हणाले "का ? असं का वाटतंय तुला ? "

मी त्यांना सांगितलं कि मला वाटतंय की ती घट्ट बसलीये आणि सहजपणे  नाही काढता येणार. 

मग ते मला म्हणाले "ठीक आहे, कर प्रयत्न , बघ निघते का "

हे तर सरळ आव्हान होतं. आता सगळे माझ्या आणि बाबांकडे बघत होते. दरम्यान बाबा गमतीत मला म्हणाले " पैज जिंकलीस तर दहा रुपये बक्षीस आणि हरलीस तर  दहा रुपये द्यायचे " आणि आता मी काय करणार या कडे सर्वांचं लक्ष होतं.

मी आव्हान स्वीकारलं. मी सांगितलं " ठीक आहे... मी नक्की काढून दाखवेन " आणि मी प्रयत्न सुरु केला. पण काही केल्या अंगठी निघेना... निघणं तर दूर पण साधी हलत पण नव्हती. एक...दोन नाही पूर्ण पाच मिनिटे मी प्रयत्न चालू ठेवला.... थोडी निघत होती असं वाटलं तर मी तिला परत बोटात घातली.... आणि मला एका क्षणासाठी वाटलं हे काय निरर्थक आहे.... ही अंगठी तर निघणारच नाही.. मी बाबांकडे बघितलं... ते शांतपणे बघत होते मी काय करतेय ते... सगळेच शांत होऊन बघत होते. त्या क्षणी मला असं वाटलं कि सांगावं कि हि अंगठी माझ्याने निघणार नाही. आणि जवळपास मी बोलणारच होती की मी हरले....पण मग मनाशी निर्धार केला कि आता काही झालं तरी मी हरले हे सांगायच्या आत एकदा पूर्ण प्रयत्न करायचा.. आणि मी पुन्हा माझे प्रयत्न चालू केले.

हळू हळू बोटातल्या बोटात माझ्या हाताने अंगटीला गोल गोल फिरवायला आणि वरच्या दिशेने फिरवायला चालू केलं. मला कळेना कि अंगठी वर येते पण आहे कि जागच्या जागी फिरतेय... पण तरी प्रयत्न चालू ठेवला... हळूहळू अंगठी वर येत होती अंगठी हाताच्या पेरा पर्यंत वर काढण्यात मला यश आला होतं. मग पुन्हा हळू हळू गोल फिरवायला चालू केलं.... आणि पाचव्या मिनिटांत अंगठी बोटा बाहेर...... किती आनंद झाला मला.. की मी ठरवलं ते पूर्ण केलं.

मी बाबांकडे बघितलं .... ते मला म्हणाले "शाब्बास ! तुझ्या इच्छाशक्तीने काढून दाखवलीस तू , मला माहित होतं कि ही अंगठी वाकली असेल तरी काढता येते,.. यातला गमतीच भाग सोडलास तरी .... अंगठीचे हे उदाहरण नेहमी लक्षात ठेव.... तू पाच मिनिटे सगळे विचार बाजूला ठेऊन तुझा पूर्ण लक्ष अंगठी काढण्यावर केंद्रित केलंस आणि तू सफल झालीस ..... आपण आयुष्यात देखील असंच आपल्याला हव्या असलेल्या गोष्टींकडे लक्ष घातलं तर नक्की सफल होऊ... जेंव्हा आपल्याला वाटत कि एखादी गोष्ट अडकली आहे आणि ती होणार कि नाही याची आपल्याला शाश्वती नसते , तेंव्हा आपण आपल्या पूर्ण इच्छाशक्तीने आणि पूर्ण जोमाने प्रयत्न केले तर आपल्याला असं दिसते कि ती एकेकाळी असाध्य वाटणारी गोष्ट साध्य झालेली आहे.. आणि अशा वेळी जो आनंद होतो तो खरा आनंद असतो... तुझ्या सर्व इच्छा आणि अडकलेली कामे पूर्ण करण्याचा हाच मार्ग आहे..  इच्छाशक्ती आणि भरपूर प्रयत्न  !! आणि बघ यश मिळेलच :) " 

मला बरेच वेळा आश्चर्य वाटते ..कसे काय आई बाबांना मला नक्की काय हवंय ते कळते...बाबांनी अचूकपणे मला हवा असलेला सल्ला दिला आणि ते देखील अगदी साध्या सरळ उदाहरणाने.

वडाले तलाव - पनवेल

पनवेल एस.टी स्थानकापासून १० मिनिटे अंतरावर वडाले तलाव आहे. जेंव्हा आम्ही पहिल्यांदा नवीन पनवेल वरून old पनवेलला bridge ओलांडून आलो तेंव्हा हे तलाव दिसले होते. तेंव्हाच ठरवलं होतं एकदा इथे परत यायचं.  नवीन पनवेलचा bridge ओलांडल्यावर सरळ जो रस्ता जातो तो थेट वडाले तलावाच्या दिशेने जातो. 

तलावाच्या भोवताली बसण्यासाठी बाकांची सुविधा आहे. कदाचित पावसाळ्यात तलाव पाण्याच्या पातळीमुळे अधिक चांगले दिसत असावे. तलावाच्या काठावर महादेव मंदिर आहे. तलाव स्वच्छ नसले तरी अगदी खराब देखील नाही. या तलावात छोट्या प्रमाणावर मासेमारी होते. वेगळ्या जातीचे पक्षी बघायला मिळाले. सोबत काही फोटो शेयर करीत आहे.

सोन्याची संधी कि संधीचे सोने ....

एका गावात एक विद्वान अर्थतज्ज्ञ रहात होता . त्याची ख्याती सर्वदूर पसरलेली होती ...तिथल्या स्थानिक राजाने

एकदा चर्चा करायला त्याला बोलवले,

भरपूर वेळ चर्चा झाली मग राजा  म्हणाला " महाशय

तुम्ही अर्थशास्त्रात खरेचं फार विद्वान आहात पण मग तुमचा मुलगा असा बावळट का ? 

काही त्याला शिकवा. त्याला सोने आणि चांदी यात

जास्त मुल्यवान काय इतके सुध्दा कळत नाही " 

आणि मोठ्याने

हसू लागला ....हे ऐकून त्या विद्वानाला फार वाईट वाटले ...

तो घरी गेला .... 

त्याने मुलाला विचारले

" बाळा मुल्यवान काय आहे सोने का चांदी ? "

" सोने " क्षणाचाही विलंब न लावता मुलगा उत्तरला

" हो तुझे उत्तर बरोबर आहे . मग तो राजा असा का हसला ?

म्हणाला तुला सोने आणि चांदी यात मुल्यवान काय माहीत नाही ..!

 माझी चार लोकात खिल्ली

उडवली जाते .. तुला माहीत आहे मुल्यवान काय आहे..!!

मुलगा म्हणाला

राजा रोज त्याच्या वाड्याजवळ छोटा दरबार भरवतो ...

रोज मी शाळेत जातो त्या रस्त्यातचं राजाचा वाडा आहे

मी दिसताचं राजा मला बोलावून घेतो .. त्याच्या सोबत गावातील

सारे लोकं प्रतिष्ठीत तिथेचं असतात .... राजा एका हातात

सोन्याचे नाणे आणि एका हातात चांदीचे नाणे माझ्या समोर

धरतो आणि मला सांगतो यातले सगळ्यात किमती नाणे उचल ..

आणि मी चांदीचे नाणे उचलतो .. त्यामुळे तिथे असलेले सगळे

मोठ्याने हसतात ... सार्‍यांना मजा वाटते ....... असे रोज घडते

मुलाला सोने चांदी यातला फरक कळतो तरी हा रोज असे का करतो

चांदीचे नाणे मुल्यवान म्हणून उचलतो हे मात्र त्याला उमगले नाही

न राहून त्याने मुलाला विचारले " मग तु सोन्याचे नाणे का उचलत नाही ?

असल्या मुर्खपणा करुन माझी अब्रु चार लोकात का काढतो ?"

मुलगा जरा हसला मग विद्वानाचा हात धरुन त्याला आत घेवून गेला

कपाटातून त्याने एक पेटी काढली आणि उघडली. ती पेटी चांदीच्या

नाण्यांनी भरलेली होती ...हे पाहून विद्वान अवाकचं झाला ..

मुलगा म्हणाला " ज्या दिवशी मी सोन्याचे नाणे उचलेल त्या दिवशी हा खेळ बंद होईल .. त्यांना मला मुर्ख सिध्द करुन मजा येत असेल

तर येवू द्या .. पण जेव्हा मी हुशार होईल तेव्हा मला काहीचं मिळणार नाही.

मुर्ख असणे वेगळे आणि मुर्ख समजणे वेगळे "

सोन्याची एक संधी साधण्या पेक्षा प्रत्येक संधीचे सोने करा !!!

काय वाटते ?

समुद्र हा सर्वांसाठी सारखाच असतो.

काहीजण त्यातुन मोती उचलतात,

काहीजण त्यातुन मासे घेतात तर काहीजण फक्त आपले पाय ओले करतात.

हे विश्व पण सर्वांसाठी सारखेच आहे फक्त तुम्ही त्यातुन काय घेता ते महत्वाचे....

कविता -१

ही  कविता whats app वर share म्हणून आली होती. खूपच आवडली म्हणून ब्लॉगवर share करायचं ठरवलं.
A nice poem by Mangesh Padgaonkar....

आयुष्य हे विधात्याच्या वहीतील पान असतं....!
रिकामं तर रिकामं,
लिहिलं तर छान असतं...!

शेवटचं पान मृत्यू अन्
पहिलं पान जन्म असतं...!
मधली पाने आपणच भरायची,
 कारण ते आपलंच कर्म असतं...!

होणाऱ्या चुकांना टाळायचं असतं,
कुठलंच पान कधी गाळायच नसतं....!चूक झाली तरी
फाडून फेकायचं नसतं,
कारण त्यातूनच
आपल्याला पुढे शिकायचं असतं.....!

 नाती जपण्यात मजा आहे
बंध आयुष्यचे विणण्यात मजा आहे
जुळलेले सूर गाण्यात मजा आहे
येताना एकटे असलो तरी
सर्वांचे होऊन जाण्यात मजा आहे

नशीब कोणी दुसरं लिहित नसतं
आपल नशीब आपल्याच हाती असतं
येताना काही आणायच नसतं
जाताना काही न्यायचं नसतं
मग हे आयुष्य तरी
कोणासाठी जगायचं असतं
याच प्रश्नाचे उत्तरशोधण्यासाठी
जन्माला यायचं असतं

आहात तुम्ही 'सावरायला'
म्हणुन 'पडायला' आवडते,
आहात तुम्ही 'हसवायला' म्हणुन
'रडायला' आवडते, आहात तुम्ही 'समजवायला' म्हणुन
'चुकायला' आवडते,

माझ्या आयुष्यात आहेत तुमच्यासारखे "सगळे ''म्हणुन
 मला  "जगायला"  आवडत...!!"

मी एक सुंदर लेख आपल्यासोबत शेअर करत आहे , जीवनाचा खरा अर्थ  लक्षात येईल....

एका माणसाचं निधन होतं..

हे त्याच्या लक्षात येतं जेव्हा साक्षात भगवंत हातात एक गाठोड़ घेऊन त्याच्या समोर प्रगटतात.

भगवंत आणि त्या माणसामधील संवाद...

भगवंत - 

वत्स, चल आधीच उशिर झालाय ! 

माणूस - 

पण देवा मला तर तुम्ही फार लवकर आणलंत. मला आणखी खुप काही करण्याची इच्छा आहे.

भगवंत -

 माफ कर, अगोदर च फार उशीर झाला आहे.

माणूस - 

पण भगवंता, ह्या गाठोडयात काय आहे ?

भगवंत - 

जे आहे ते तुझंच आहे ! 

माणूस - 

माझं म्हणजे माझ्या वस्तू,  कपडे पैसे.....???

भगवंत -

 ते काही नाही कारण त्या सर्व भुतलाशी संबंधित आहेत.

माणूस - 

माझ्या आठवणी ?

भगवंत -

 त्या काळाशी संबंधित आहेत.

माणूस - 

माझं क्रतुत्व ..?

भगवंत -

 नाही ते परिस्थितीशी संबंधित आहे.

माणूस - 

माझे मित्र आणि परिवार..? 

भगवंत - 

नाही वत्सा ते तर तुझ्या प्रवासातील सोबती होते..

माणूस - 

माझी पत्नी व मुलं..?

भगवंत - 

ते तर तुझ्या ह्रुद्यात आहेत.

माणूस - 

मग माझं शरीर आहे का त्या गाठोडया मधे???

भगवंत -

 नाही, नाही ते तर राख झालं..

माणूस -

 मग नक्की माझा आत्मा असेल.....

भगवंत - 

वत्सा तु परत चुकलास तुझा आत्मा तर माझ्याशी संबंधित आहे...

माणसाच्या डोळ्यातून आता तर अश्रु ओघळतात.

त्याने भगवंताच्या हातातून ते गाठोडं घेतलं आणि मोठ्या आशेने उघडून बघितलं तर काय .......

रिकाम होतं ते...

निराश होऊन डोळ्यातील अश्रु पुसत

माणूस - 

म्हणजे माझं स्वता:चं काहीच नाही ? 

भगवंत -

 अगदी बरोबर, तुझ्या मालकीच कधीच काही नव्हतं.

माणूस - 

मग त्या सगळ्याचा अर्थ काय ??

जीवन हे क्षणभंगुर आहे..

फक्त. जगा..

प्रेम करा.. 

उपभोग घ्या...

🙏🙏🙏

अक्षय तृतीया आणि ब्लोग्गिंग विश्वातलं पाहिलं वर्ष -------

आजच्या अक्षय तृतीया तिथीला माझ्या ब्लोग्गिंग मधल्या प्रवेशाला तिथी प्रमाणे एक वर्ष पूर्ण झालं. या वर्षात अनेक माझ्या आयुष्यात अनेक वळणं आली, काही उत्तम, काही चांगली तर काही ठीक. पण एकंदरीत ब्लोग्गिंगने मला अनुभवाने समृद्ध केलं. या एका वर्षात ब्लोग्गिंगमुळे माझ्यात खूप चांगले बदल घडले.

(माझे नवीन घेतलेले imitation jwellery/  पितळेचे  कानातले - )

गणेश चतुर्थी ................

ढोल ताश्यांसाहित बाप्पाचे आगमन आज संध्याकाळ पासून ह्यायला सुरुवात झाली आहे. घरातील गणपती यायला देखील सुरुवात झाली आहे. झांज वाजवीत, "गणपती बाप्पा मोरया,मंगलमुर्ती मोरया" चा गजर करत बाप्पाचे आगमन होत आहे. खूप प्रसन्न वातावरण आहे. काही गणपतींचे आगमन कारमधून, काहींचे रिक्षामधून  काहींचे टेम्पोमधून तर काहींचे हातात धरून मिरवणूक काढत ........ पण सर्वांचा भक्तीभाव एकच.

(Image Source : my Photography Blog)